นี้นานแล้วนะครับ ผมก็ไม่ได้เข้ามาโพสอะไร เจอสิ่งที่ตัวเองชอบ แล้วก็ได้ทำมัน ทำให้ช่วงเวลาของผมหายไป ก็ยังไม่รู้เลยว่าตัวเองทำไปแล้วดีแค่ไหนหรือว่าโตขึ้นเท่าไหร่ สำหรับผมคิดว่าโตกว่าเดิมเยอะ มีอะไรที่เคยคิด แล้วพอมาถึงวันนี้ก็คิดได้ว่า คิดผิด ตลกตัวเองที่ทำแบบนั้นหรือบางทีก็เสียดายทำไมไม่ทำหรือทำไมไม่ได้ทำ แต่ก็ อย่างว่าแหล่ะ ครับเราเข้าไปแก้อะไรไม่ได้ในอดีต แต่ปัจจุบันนี้ผมได้เปลี่ยนตัวเองมาก 

คือผมไม่รู้นะครับว่าเปลี่ยนแล้วจะดีกว่าเดิม แต่สำหรับผมมันถูกต้องคับ

เช่นผมเคยคิืดว่า ตอนเด็กต้องทำให้ได้ แต่ตอนนี้ผมคิดว่า ทำเท่าที่ทำได้

ผมเคยคิดว่า ต้องแข่งกับโลก เปล่าเลย เราต้องแข่งกับตัวเอง

ผมเคยคิดว่า ทุกอย่างเป็นความพยามของเรา แต่ตอนนี้ผมคิดว่า ทุกอย่างไม่ใช่ของเรา

สุดท้ายนี้ผม ขอบอกทุกคนว่า ทุกความรู้ที่คุณมี ไม่เท่าการรู้จักตนเอง 

วันนี้ วันที่ 14 กันยา 57 ผมไม่ได้ เข้ามานานมาก จนถึงทุกวันนี้ ผมเลยกะว่าจะเริ่ม ใหม่หมดหล่ะกัน ครับ ผมเริ่มเป็นอาจารย์สอนแล้ว เลยไม่ค่อยมีเวลาส่วนตัวเท่ารัย จนทำให้ผมลืมอะไรหลาย ๆ อย่างแต่กลับทำให้ผมเก่งอย่างอื่นแทน จะขอบคุณดี เปล่าเนี้ย โอเค วันนี้ปวดหัวมากแต่จะระบายเท่าที่จำความได้หล่ะกัน

อีกอย่างวันนี้ขอเยอะละกัน ขอบรรยาย ความรู้สึกเริ่มจากทำงานวันแรก ก็รู้สึกดี ครับ ซึ่ง ตรงข้ามกับที่ทำงาน เดิม ที่เหมือนจะมี ป้า ๆ คอยให้ผมรับใช้ผิดนิดผิดหน่อย บ่นเป็นเดือน และที่สำคัญทำให้ผมรู้สึกเป็นคนไร้ค่า ผมเลยจำเป็นที่จะต้องหางานใหม่ แม้ว่าชีวิตใน กทม จะเป็นสังคมที่เสื่อมโทรม แต่ก็แฝงไปโดยโอกาศที่คนจำนวนมากมาหาความฝันของแต่ละคน เช่น ผม แม้จะไม่ค่อยเห็นแววตา คน กทม ยิ้ม เพราะว่า การแข่งขัน ความเห็นแก่ตัว เกิดขึ้น ในบางคน ที่คนหลายคน ก็หลายความคิดเราจึงไม่ค่อยเห็นความเอื้อ เฟื้อ แต่ บางครั้ง ผมก็ต้องทำเป็นเข้มนะเพราะว่า บางที่ เราจะยิ้มก็เหมือนจะเป็นคนแตกต่าง จากพวกเขาเกินไป ซึ่งผมก็แอบอมยิ้มบ้างบางที่ เผื่อบรรยากาศจะดีขึ้น    เอาไว้ผมเล่าต่อ เดี๋ยวผมขอเล่าเรื่องที่ โหดมากในชีวิต วันนั้นผมเขาไป ฉะเชิงเทรา ที่โรงงาน ...แล้วก็เดินทางมาอย่างสะบายใจ แล้วก็พากันกิน ข้าว เที่ยง พักสักแป๊บ ผมก็เลยกะว่าจะบึ่งไปที่รถ แต่ว่า พี่เขาก็บอกว่าเดี่ยวพักสักครู่ แล้วเราก็เดินทางต่อ เราไม่ได้ขับเร็แต่อย่างได เราแซงรถหลายคัน จน กระทั้ง แซง รถพ่วงคันหนึ่ง ได้สักระยะ โล กว่า ๆ เราติดไฟ แดง คันหลังสุด ไม่ถึงอึดใจ รู็ทันทีว่าตาเริ่มมึด หูไม่ได้ยิน มันเหมือนตอน นอนหลับ สนิท ที่ไม่รู้สึกตัว หลังจากนั้น พอมีสติ ผมค่อยมองรอบ ข้าง แต่ก็ เป็บอะไรเลย นอกจากรถคันหน้าที่ พังยับเยิน หลังจากผมลงจากรถ มองไปเห็น รถพ่วงคันนั้น ที่ ชน กับ รถด้าน หลัง แล้ว คันนั้นก็ มาชนเราอีกที รถ ติดไฟแดง 5 คัน พังยับหมด รถคันสุดท้ายที่โดน รถพ่วงชน นั้น บาทเจ็บสาหัส ส่วนผม จุก แน่นหน้าอก ที่ เหลือ รถพัง และเสียหาย คันผม หน้า ท้าย ยุบ แต่กระจกไม่แตก แต่คันหน้า พังหมด

และที่สำ คัญ ป้าเจ้าของรถ เพิ่งซื่อรถมา แกร้องไห้ ฟูมฟาย คนขับ รถพ่วงหลับในครับ นั้นคือ ประสบการณ์ เกือบ ตายอีกอย่างหนึ่งของผม